De zomer loopt ten einde, wat betekent dat de inwoners van Bay Area hun attracties terugkrijgen. En hoewel het niet zo druk is, kan het nog steeds een uitdaging zijn om kaartjes voor Alcatraz te bemachtigen. Hier is een geweldige optie voor inwoners die een dag vol avontuur aan de baai willen doorbrengen en willen genieten van de meest iconische en historische bezienswaardigheden in de omgeving: Alcatraz Island en Angel Island. Alcatraz City Cruises is de officiële aanbieder van tickets voor een tour naar Alcatraz Island en met meerdere touropties is er voor iedereen die op zoek is naar een avontuur in de buitenlucht wel iets te vinden.
Outdoor Bay Area Adventures
Touropties en -pakketten zijn onder andere:
Overzicht van het eiland Alcatraz
De meeste mensen kennen Alcatraz als de thuisbasis van de vele beruchte criminelen van Amerika. De federale gevangenis die van 1934 tot 1963 in gebruik was, bracht een duistere mystiek naar "The Rock". De aanwezigheid van beruchte gevangenen als Al "Scarface" Capone en de "Birdman" Robert Stroud droeg bij aan de bekendheid van het eiland en tot op de dag van vandaag staat Alcatraz bekend als een van de meest legendarische gevangenissen ter wereld.
Velen zijn zich echter niet bewust van de rijkdom aan andere verhalen die je op het eiland kunt leren. Alcatraz is nu het thuis van zeldzame bloemen en planten, zeedieren en duizenden broedende en nestelende zeevogels. Gebouwen uit de Burgeroorlog die over het eiland verspreid staan, geven inzicht in de 19e eeuw toen het eiland dienst deed als verdedigingsfort en militaire gevangenis. Bezoekers kunnen ook zichtbare herinneringen zien aan de bezetting van de Amerikaanse Indianen die in 1969 begon na de sluiting van de gevangenis, wat een belangrijke mijlpaal is in de beweging voor de rechten van de Amerikaanse Indianen.
Spotlight op Engeleneiland
Angel Island is het op één na grootste eiland in de San Francisco Bay Area, met Alameda als grootste. Angel Island is zo groot dat op een heldere dag Sonoma en Napa te zien zijn vanaf de noordkant van het eiland en San Jose vanaf de zuidkant. Het hoogste punt van het eiland, bijna precies in het midden, is Mount Caroline Livermore, die 788 voet hoog is. Het grootste deel van het eiland maakt deel uit van de stad Tiburon in Marin County, terwijl een klein stukje aan de oostkant in de stad en county San Francisco ligt. Het eiland wordt van het vasteland van Marin County gescheiden door Raccoon Strait, die ongeveer 90 voet diep is.
Tot ongeveer tienduizend jaar geleden was Angel Island verbonden met het vasteland, maar het werd afgesneden door de stijging van de zeespiegel aan het einde van de laatste ijstijd. Vanaf ongeveer tweeduizend jaar geleden was het eiland een vis- en jachtgebied voor de Indianen van de Coast Miwok. Op het nabijgelegen vasteland van het Tiburon Peninsula, op Ring Mountain, zijn vergelijkbare bewijzen gevonden van indiaanse nederzettingen.
In 1775 voer het Spaanse marineschip San Carlos onder leiding van Juan de Ayala voor het eerst de Baai van San Francisco binnen. Ayala ging voor anker bij Angel Island en gaf het de moderne naam Isla de los Ángeles. De baai waar hij zijn schip voor anker legde staat nu bekend als Ayala Cove.
Net als een groot deel van de Californische kust werd Angel Island vervolgens gebruikt voor veeteelt. In 1863, tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, maakte het leger van de Verenigde Staten zich zorgen over aanvallen van geconfedereerde marineaanvallers op San Francisco. Daarom besloot het om artilleriebatterijen te bouwen op Angel Island, eerst bij Stuart (of Stewart) Point en daarna bij Point Knox. Kolonel Rene Edward de Russy was de hoofdingenieur en James Terry Gardiner was de ingenieur die het werk moest ontwerpen en er toezicht op moest houden. Het leger vestigde een kamp op het eiland (nu bekend als Camp Reynolds of het West-Garnizoen) en het werd vervolgens een infanterie garnizoen tijdens de Amerikaanse campagnes tegen inheemse Amerikaanse volken in het Westen.
Aan het eind van de19e eeuw wees het leger het hele eiland aan als "Fort McDowell" en ontwikkelde verdere faciliteiten, waaronder wat nu het East Garrison of Fort McDowell wordt genoemd. In 1891 werd een quarantainestation geopend in Ayala Cove, dat toen bekend stond als Hospital Cove. Tijdens de Spaans-Amerikaanse Oorlog diende het eiland als aflossingsdepot voor terugkerende troepen. Het bleef dienst doen als doorgangsstation in de eerste helft van de 20e eeuw, waar troepen uit de Eerste Wereldoorlog inscheepten en terugkeerden. Aan het einde van de oorlog stond het ontschepingscentrum onder leiding van William P. Burnham, die het bevel had gevoerd over de 82e Divisie in Frankrijk.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was er veel meer behoefte aan troepen in de Stille Oceaan dan voorheen. De faciliteiten op Angel Island werden uitgebreid en verdere verwerking vond plaats in Fort Mason in San Francisco. Voor de oorlog was de infrastructuur al uitgebreid, onder andere met de bouw van de legerveerboot USAT General Frank M. Coxe die werd gebruikt om troepen van en naar Angel Island te vervoeren.
Fort McDowell werd ook gebruikt als detentiecentrum voor Japanse, Duitse en Italiaanse immigranten op Hawaii die gearresteerd werden als potentiële vijfde colonne. Deze geïnterneerden werden later overgebracht naar kampen in het binnenland van het ministerie van Justitie en het leger. Japanse en Duitse krijgsgevangenen werden ook op het eiland vastgehouden en vervingen zo de immigratiebehoeften, die tijdens de oorlogsjaren werden beperkt.
Het leger ontmantelde de militaire post in 1947. In 1954 werd er een Nike raketbasis op het eiland geïnstalleerd. De raketmagazijnen werden gebouwd boven Point Blunt op de zuidoostelijke hoek van het eiland en de top van Mount Ida (nu Mount Caroline Livermore) werd afgevlakt om plaats te maken voor een helikopterplatform en het bijbehorende radar- en volgstation. De raketten werden in 1962 verwijderd toen het leger het eiland verliet. Het lanceerplatform voor de raketten bestaat nog steeds, maar het station op de top van Mount Caroline Livermore kreeg in 2006 zijn oorspronkelijke contouren terug.
De builenpest vormde zo'n bedreiging voor de Verenigde Staten dat Angel Island in 1891 werd geopend als quarantainestation om Aziatische passagiers en hun bagage te screenen voordat ze op Amerikaanse bodem landden. De bouw van dit door de federale overheid gefinancierde quarantainestation werd in 1890 voltooid en het complex bestond uit vele afzonderlijke gebouwen, waaronder barakken, ontsmettingsfaciliteiten, herstellingsoorden en een isolatiehospitaal dat bekend stond als het "leprozenhuis".
Als reactie op de dood van Wong Chut King, een Chinese immigrant die in een door ratten geteisterde houthandel in Chinatown werkte, plaatste de San Francisco Health Board de omgeving snel in quarantaine om mogelijke ziekteverwekkers te neutraliseren. Mensen die verdacht werden van contact met de ziekte werden naar isolatiecentra gestuurd. De Chinezen waren in de war door het idee om de hele regio af te zonderen om de verspreiding van de ziekte onder controle te houden, omdat ze geloofden dat de ziekte voortkwam uit giftige dampen die in het vuil ontstonden door seizoenswisselingen.
In reactie op meer sterfgevallen werden weefselmonsters naar Angel Island gestuurd om te testen of ze Yersinia Pestis bevatten, de bacterie die verantwoordelijk is voor de verspreiding van de builenpest. In die tijd was de pest moeilijk te diagnosticeren vanwege andere ziekten die de aanwezigheid van de pest konden maskeren. Bacterioloog Joseph Kinyoun, die in 1899 op Angel Island was gestationeerd, geloofde dat de pest zich over het Chinatown van San Francisco zou verspreiden nadat Yersinia Pestis was bevestigd bij een van de sterfgevallen. Zelfs met een vaccin om de inwoners van Chinatown in te enten en te beschermen, geloofden de Chinezen dat het vaccin experimenteel was en wilden ze niet dat het werd toegediend.
De bouw van de immigratiepost Angel Island begon in 1905, maar werd pas in 1910 in gebruik genomen. Deze zone stond bekend als China Cove. Het werd gebouwd om de toegang van Chinezen tot de Verenigde Staten te controleren. Van 1910 tot 1940 diende Angel Island als immigratiestation dat immigranten uit 84 verschillende landen verwerkte, waarvan ongeveer een miljoen Chinezen. Het doel van het immigratiestation was om Chinezen te onderzoeken die de toegang was ontzegd door de Chinese Exclusion Act van 1882. Immigranten moesten bewijzen dat ze echtgenoten of vaders hadden die Amerikaans staatsburger waren om deportatie te voorkomen.
De immigratiepost op Angel Island werd voornamelijk gebruikt om Chinese, Japanse en andere Aziatische immigranten die de Stille Oceaan overstaken te inspecteren, desinfecteren en vast te houden. Naast de standaard medische onderzoeken werden Chinese immigranten ook onderzocht op parasitaire ziekten en voor de tests op darmparasieten was een ontlastingmonster nodig. Immigranten beschreven het onderzoeks- en ontsmettingsproces als brutaal, vernederend en onfatsoenlijk. Zieke passagiers werden naar het ziekenhuis op het eiland gestuurd tot ze een medisch onderzoek en een immigratiehoorzitting konden doorstaan. Onderzoeksprocedures bepaalden hoe lang een immigrant op het station zou blijven en Chinese immigranten konden voor een periode van twee weken tot wel twee jaar vastgehouden worden.
Iemands ras en sociale klasse bepaalden de intensiteit van het opgelegde onderzoek, waardoor minder blanke Europeanen en Amerikaanse burgers aan de inspecties werden onderworpen. Wanneer ze aan inspecties werden onderworpen, waren artsen ijveriger in het naleven van hygiënepraktijken.
Een brand verwoestte het administratiegebouw in 1940 en de daaropvolgende immigratieverwerking vond plaats in San Francisco. Op 5 november 1940 werd de laatste groep van ongeveer 200 immigranten, waaronder ongeveer 150 Chinezen, uitgewisseld van Angel Island naar een kort verblijf in San Francisco. De "Chinese Exclusion Act", die aanvankelijk werd voorgesteld voor 10 jaar, werd uitgebreid en verlengd en pas in 1943 geannuleerd toen China een Amerikaanse partner werd in de Tweede Wereldoorlog.
In 1964 lobbyde de Chinees-Amerikaanse gemeenschap met succes bij de staat Californië om het immigratiestation als staatsmonument aan te wijzen. Vandaag de dag is het Angel Island Immigration Station een federaal aangewezen National Historic Landmark. Het werd vervolgens gerenoveerd door de California State Parks en op 16 februari 2009 heropend.
FAQs: Day Trip Adventures to Alcatraz
What is the best time to visit Alcatraz Island?
- For fewer crowds: Early morning or late afternoon are ideal times to visit.
- For a unique experience: The Alcatraz Behind the Scenes Tour offers a 4-5 hour adventure into lesser-known areas of Alcatraz with a maximum of 30 people per tour. The Alcatraz Night Tour offers a more atmospheric experience, as the island has fewer visitors and special programs are offered after dark.
- For the best weather: The summer months tend to be the warmest, but keep in mind that San Francisco weather is unpredictable, so layers are recommended year-round.
Can I take a guided tour of Alcatraz?
Yes, visitors can opt for a self-guided audio tour that is available in multiple languages. The audio tour is included in the ticket price and takes you through the prison, with narration by former inmates and guards, providing rich historical context. There are also guided tours available for groups.
Are there any restroom facilities on the island?
Yes, restroom facilities are located on the island, including at the dock area and near the prison building. Be aware that there are no restroom facilities on the ferry itself.
Is Alcatraz safe to visit?
Yes, Alcatraz is a safe and popular tourist destination. There are park rangers and staff members present on the island to ensure safety. The island is also very well-maintained, and the ferry ride to and from the island is secure. However, like any popular tourist spot, it’s a good idea to watch your belongings.
Is Alcatraz Island wheelchair accessible?
Een groot deel van Alcatraz is steil en heuvelachtig, dus wees voorbereid op het lopen van lange afstanden bergopwaarts. De afstand van het dok naar de gevangenis op de top van het eiland is ongeveer 0,4 km en de hoogteverschillen zijn 40 meter. Dit is vergelijkbaar met het beklimmen van een gebouw van dertien verdiepingen. Bezoekers die de beklimming van Alcatraz's wegen niet kunnen maken, kunnen gebruik maken van de S.E.A.T. (Sustainable Easy Access Transport) Tram - een elektrische shuttle die elke geplande aankomst bij de Alcatraz dok ontmoet en bezoekers die mobiliteitshulp nodig hebben van het dok naar het gevangenisgebouw vervoert. S.E.A.T. brengt bezoekers die mobiliteitsassistentie nodig hebben op regelmatige tijdstippen gedurende de dag terug van het gevangenisgebouw naar het dok. Bezoekers die mobiliteitsassistentie nodig hebben, kunnen vergezeld worden door één begeleider in hun groep als er ruimte beschikbaar is. Gezinnen met kleine kinderen en kinderwagens kunnen niet mee op de S.E.A.T. Zitplaatsen zijn op basis van wie het eerst komt, het eerst maalt. Het S.E.A.T.-schema staat vermeld op de pagina over toegankelijkheid.
De volgende zones zijn volledig toegankelijk voor rolstoelgebruikers:
- Alcatraz havengebied
- Gevangenisgebouw hoofdverdieping
- Alle boekhandels
- Tentoonstellingen in het museum
- Eiland theater
- Pier 33 Alcatraz Landing
- Alle schepen van Alcatraz City Cruises
Originele postdatum: 3 september 2019