New Yorkse happy hours om nooit te vergeten...

The Voice's Luke Wade (van Team Pharrell) voegt zich bij Hornblower aan boord van twee Alive After Five Cruises met vertrek vanaf Pier 15 in de South Street Seaport op vrijdag 17 april 2015 en zaterdag 18 april 2015. Ga met ons mee aan boord van de 600-persoons Hornblower Hybrid voor twee opwindende avonden met unieke en intieme optredens van Luke Wade, een van de opkomende pop/folk singer-songwriters van het land, gekoppeld aan een onvergetelijke cruise met het beste uitzicht op de iconische skyline van Manhattan, het Vrijheidsbeeld en nog veel meer!

Zeilen van 18.00 tot 20.00 uur. Instappen begint om 17:30 uur. Tickets vanaf $25 per persoon beide avonden.

Reserveer je tickets voor vrijdag 17 april 2015 of zaterdag 18 april 2015.

Over Luke Wade: Het komt maar een paar keer per generatie voor dat er een kunstenaar langskomt die de potentie heeft om zo eerlijk de menselijke conditie te weerspiegelen. Zo'n roeping vereist een nederigheid en zelfbewustzijn die een artiest zelden aantreft tot laat in zijn carrière, wanneer hij de omslag heeft gemaakt van idealistisch naar filosofisch. Vaak streven jonge singer-songwriters ernaar een beeld te schetsen met woorden, een melodische uitdrukking van het visuele, in de hoop een enkel betekenisvol moment in de tijd vast te leggen. Luke streeft ernaar om onze reis er doorheen vast te leggen - en zijn tweede album, "The River", getuigt van een briljant vertrek op die reis.

Opgroeien in Hurt Street in een zwoel stadje in Texas lijkt misschien een veelbelovend begin voor een soulzanger. Maar voor Luke Wade uit Dublin is het moeilijk voor te stellen dat het iets minder dan het lot zou zijn.

Luke werd geboren uit een gezin van buitengewone kunstenaars en zelfbenoemde 'hippies' en is het product van een thuis dat creativiteit echt cultiveerde. Als jongste van vier kinderen is zijn muziek de moderne manifestatie van de introspectieve en verlichte ideeën die zijn ouders hem bijbrachten. Bob en Wanda brachten een zelfbewustzijn voort dat Luke's muziek inherent reflectief maakt, zonder behoefte aan gimmick of nieuwigheid. Zijn inzichtelijke en doordachte teksten maken het gemakkelijk om je voor te stellen dat als Hurt Street zich in een ver sterrenstelsel zou bevinden, dit nog steeds de muziek is die hij zou maken.

Een onwaarschijnlijke reeks kinderkwalen gaf Luke al vroeg een gevoel van perspectief dat velen nooit vinden, zelfs niet als volwassene. Een aanval van hersenvliesontsteking werd hem bijna fataal, een paintballongeluk maakte hem blind aan één oog en een paar jaar later liet een ernstige hitteberoerte hem worstelen om tijdelijke hersenbeschadiging en geheugenverlies te overwinnen. En hoewel deze ervaringen onvermijdelijk invloed hebben op zijn muziek, is het niet op de fatalistische manier die je zou verwachten. Hoewel zijn liedjes misschien dat soulvolle 'op de veranda geschreven omdat het huis te verdomd heet was'-gevoel hebben, is het eindresultaat een stijl die altijd hoopvol aanvoelt.

Het komt maar een paar keer per generatie voor dat er een kunstenaar langskomt die de potentie heeft om de menselijke conditie zo eerlijk te weerspiegelen. Zo'n roeping vereist een nederigheid en zelfbewustzijn die een artiest zelden aantreft tot laat in zijn carrière, wanneer hij de omslag heeft gemaakt van idealistisch naar filosofisch. Vaak streven jonge singer-songwriters ernaar een beeld te schetsen met woorden, een melodische uitdrukking van het visuele, in de hoop een enkel betekenisvol moment in de tijd vast te leggen. Luke streeft ernaar om onze reis er doorheen vast te leggen - en zijn tweede album, "The River", getuigt van een briljant vertrek op die reis.

De voorjaarsrelease van "The River" en een golf van media-aandacht hebben geleid tot een hernieuwde vergelijking met mensen als Ray LaMontagne. Luke, elk stilistisch uniek, omringt zichzelf met uitzonderlijke muzikanten en blijft zich scherp bewust van zijn plaats in de muzikale vergelijking. Zijn onvergelijkbare muzikaliteit vereist meer van de begeleiding dan alleen ondersteuning van de tekst, hij staat het toe om een onderscheidende omgeving te bouwen waarin hij zijn verhaal kan vertellen.

Wanneer hij optreedt met zijn volledige band, vormen Luke's onstuimige blazerssectie en soulvolle stem de perfecte combinatie van durf en nuance. Luke's teksten zijn altijd eerlijk en nooit zelfingenomen, waardoor muziek ontstaat die net zo goed aanvoelt als een deel van de luisteraar als van de artiest. Zijn 'beschadigd tijdens transport maar absoluut afgeleverd' charme heeft hem geliefd gemaakt bij zijn publiek en een uitzinnige aanhang aangemoedigd waar hij ook optreedt.

Instinctief lijkt Luke te beseffen dat zijn succes altijd ondergeschikt is aan het liedje, wat resulteert in een verfrissende kwetsbaarheid die je met geen mogelijkheid zou kunnen aanraken. Muziek is tegelijkertijd frivool en noodzakelijk. Die zeldzame artiest die bereid is om dit idee te omarmen, zal tijdloos worden en de muziek maken die generaties en culturen gaat beschrijven, niet simpelweg als historisch verhaal, maar als een bewuste identiteit waarmee we er vrijwillig voor kiezen om onszelf in real time te definiëren.